* دوستی نوشت:
اسماعیل شدم
ابراهیمم نشدی
و در میان هلهلهی گوسفندان و غفلت خدا
قربانی شدم
** جوابش دادم:
اسماعیل شدی
و من خنجر به دست بر سر تمامی هستی خود ایستادم
نمیدانم غفلت خدا بود
یا سستی ایمان ما دو نفر
هر دو قربانی شدیم
...
تو قربانی ایمان به نبریدن تیغ
و من قربانی ایمان دوباره به دست آوردنت
بالاخره بعد از ۲۷۰ روز بالاخره با کمک چندین نفر از دوستان موفق شدیم نت هشتم را به عرصه زندگی برگردانیم، البته بخشی از آرشیوهای قدیمی و تعدادی از عکسها با مشکلاتی مواجه است که تلاش میکنم آنها را حل کنم.
این بازگشتن در حکم همان رویش ناگزیر جوانهای است که شاعر میگوید:
«گیرم که میزنید
گیرم که میبرید
با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید.»
حالا که برگشت ممکن شد، قصد دارم چند تغییر در سایت نت هشتم اعمال کنم و از چند روز دیگر دوباره شروع میکنم.
خارجی، حاشیه خیابان، روبروی یك رستوران
با ماشین سواری شخصی در حالی كه خانواده ات را به همراه داری، كنار خیابان می ایستی، قصد دارید ناهار خودتان را مهمان كنید به صرف یك وعده پیتزا...
از ماشین پیاه می شوی، از همه پرسیده ای كه چه نوع پیتزایی می خورند: سرآشپز، گوشت و قارچ و مرغ و قارچ. چند بار در ذهنت مرور می كنی تا فراموشت نشود.
غذا ٢٠ دقیقه بعد حاضر می شود.
از رستوران كه بیرون می آیی، مرد جوانی به سرعت به سویت می دود:
- آقا... تو رو خدا... كشنمه... برام یه كیك می خری؟
نگاهش كه می كنی معلوم است گرسنه است.
دست در كیف پولت می كنی و اولین اسكناسی كه بیرون می آید را به او می دهی.
تشكر می كند و با سرعت خودش را به دكه روزنامه فروشی می رساند. ناخودآگاه نگاهش می كنی ببینی چه می خرد.
چند كیك و بیسكویت می خرد و با سرعت شروع می كند به خوردنش.
سری تكان می دهی و از ته دل آهی می كشی.
- داخل ماشین، پیتزا حاضر شده و خانواده مشغول خوردن هستند
خانم مسنی به ماشین نزدیك می شود، از شیشه ای كه نیمه باز است عید را تبریك می گوید و به گونه ای نگاه می كند كه گویی چیزی می خواهد؛ اسكناسی به سویش می گیری ولی او تكه ای پیتزا را ترجیح می دهد. به او چیزی را كه خواسته می دهی. سال خوبی برایت می خواهد و دور می شود. كمی بعد با چنان سرعتی تكه پیتزا را می بلعد كه باور نمی كنی.
غذایت كوفتت می شود و تمام گرسنگی كه داشتی جایش را به بغضی می دهد كه راه گلویت را بسته است. از ماشین پیاده می شوی تا حال بقیه را خراب نكنی و آهسته گریه می كنی.
صورتت را می شوری و سوار ماشین می شوی قرار است راه بیفتی، در ضبط ماشین داریوش ضجه می زند:
«دوباره می سازمت وطن، اگر چه با خشت جان خویش»
«ستون به سقف تو می زنم، اگر چه با استخوان خویش»
بار دیگر یك سال شمسی به پایان رسید و این یعنی آغاز سال ١٣٩٠؛ این یعنی باید جوجه های سال را شمارد و حساب و كتاب خود را درست كرد تا لحظه تحویل سال نو، روسیاهی به ذغال بماند.
به عنوان كارنامه یك ساله در هفت مورد باید توضیحاتی بنویسم در هفت اپیزود.
اين جريان نوشتن ما و جوابيه صادر کردن استاندارى گويي سهميه سالانه ماست و بايد سالي يکبار اتفاق بيفتد البته ناگفته نماند که در ادامهي هر جوابيه هم بنده يک توضيخاتى مىنويسم تا «سيه روى شود هر که در او غش باشد».
در دو شماره پيش ما قطعات يک پازلي را که خود حضرات مسئولين فرهنگي استان فرموده بودند را کنار هم گذاشتيم و نتيجهاش شد اينکه استان کرمانشاه در حال «طي يک روند غير فرهنگي» است.
بعد جوابيه آمد و بعد ما هم جواب داديم در ستون طنز هم مديرمسئول محترم با استفاده ابزاري از يکي از شخصيتهاي سريال قهوه تلخ مسئله را گوشزد کرده بودند.
حالا در اين شماره فرض را بر اين گرفتيم که قهوه تلخيان ميخواهند براي ما جوابيه بفرستند، حاصل اين فرض نوشتهي شد مشترک و طنز از مديرمسئول و سردبير هفتهنامه نقدحال.
یادداشت شماره ۲۱۹ نقدحال را هم باز در خصوص «آگاهیرسانی» و «آگاهی» است. شاید بتوان در این میان کاری کرد و چیزی نوشت که کسی را به کار آید.
نتهشتم
نوشتههای کسی است که
میخواهد از حرفهایی بنویسد
که احتمالاْ
بسیاری آنرا میدانند؛
ولی شهامت ابرازش را
حتی برای خودشان هم ندارند.
© این
سایت بر طبق کنوانسیون برن برای
محمّد رضا عطایی تحت قانون حمایت از
داراییهای ادبی و هنری قرار دارد.
Copyright for
Mohammad reza Ataei with Berne Convention
©