خوشحالی و ترس (نت هشتم)

خوشحالی و ترس

ارائه مقاله علمی در جمعی که اکثر حاضران اساتید آن رشته‌اند، برای کسی که تمام سال‌های عمرش کمتر از سابقه علمی بسیاری از این اساتید است؛ فی‌الواقع کار چندان آسانی نیست.

شاید اگر سخنران دوم بودم، بخش قابل توجهی از استرسی که داشتم کم می‌شد، امّا متاسفانه اولین سخنران بخش صبح روز دوم همایش من بودم.
پس از اعلام آغاز به کار روز دوم همایش، مدیر جلسه با قرائت برنامه جلسه به من یادآوری کرد که باید تا چند لحظه‌ی دیگر پشت تریبون بروم و مقاله‌ام را بخوانم.
وقتی فهمیدم چند نفری با هم می‌گویند: «ببینیم این پسربچه چه می‌خواهد بگوید»؛ دل‌شوره‌ام به مراتب بیشتر شد. به جز من که هنوز مدرک کارشناسی خود را نگرفته‌ام، تمام سخنرانان حداقل دارای مدرک دکترا بودند و این هم جای خوشحالی داشت و هم جای ترس.
از مترجم و اپراتور همکارم خواستم، حواس‌شان را بیشتر جمع کنند؛ چرا که فرصتی برای اصلاح اشتباه احتمالی وجود نداشت.
مدام در دل آرزو می‌کردم و چشم می‌گرداندم، شاید یک استاد ایرانی یا آشنا پیدا کنم، تا در صورت بروز مشکل بتوانم از پشتیبانی او استفاده کنم، امّا متاسفانه من تنها بودم.
وقتی داشتم از پله‌ها بالا می‌رفتم، فرشته شانه‌ی راستم، مدام تاکید می‌کرد: وقتی اساتید داوری این‌چنین همایشی مقاله را پذیرفته‌اند، دل‌شوره برای چه؟
امّا این شیطانک سمت چپ، انگار از دل‌شوره‌ی من لذت می‌برد، می‌گفت: اگه تپق زدی، چه؟ اگه اشتباه کردی، چه؟ اگه نتونستی منظورت رو درست برسونی، چه؟ و الی آخر.
بالاخره پشت تریبون ایستادم. اپراتور (سانیتا راجوک) که انگار از استرس من خبر داشت، یک نشانه موفقیت برای من فرستاد. بعد هم نگاهم به هم‌سفرم افتاد که داشت برای من دعا می‌کرد، ناخودآگاه به یاد دعاهای مادرم و نگاه سرشاز از غرور پدرم افتادم که منتظر بودند با دست پر از این سمینار برگردم. ناگهان انرژی مضاعفی در من به وجود آمد و شروع کردم: به نام خدا. وقتی از جهان صحبت می‌شود، همه‌ی ما زمین و حداکثر ستارگان را در نظر می‌آوریم، حال آنکه هر کدام از ما هم‌زمان در جهان‌های متفاوتی مشغول حرکت هستیم... .
الحق و الانصاف اپراتور و مترجم همکارم سنگ تمام گذاشتند. سخنرانی درست در وقت مقرر و پیش از اخطار زمانی رئیس جلسه، به پایان رسید؛ سه سئوال از سوی هیئت داوران مطرح شد که اتفاقاً برای آنها جواب‌هایی داشتم، چرا که در ارتباط با تحقیقی است که می‌خواهم در هندوستان کامل‌اش کنم.
در میان تشویق حاضران از جایگاه پایین آمدم؛ نمی‌دانم چرا، ولی احساس عجیبی دارم، حسی که به هیچ عنوان نمی‌توانم توصیف‌اش کنم.

مقاله‌های بعدی در بخش صبح، یکی در مورد استفاده از انرژی هسته‌ای در بارور کردن زمین‌های بایر بود، دیگری پیرامون وارد آمدن شبهاتی به قوانین نسبیت. اولی از ایتالیا و دومی از فرانسه.
دو مقاله بعد از ظهر هم هر دو دررابطه با فیزیک کلاسیک بود. یکی نقش اصطکاک را در حرکت‌های اتمی بررسی می‌کرد و دیگری توجیهی کلاسیک از فوتون (بسته‌های نور) بود. اولین مقاله جلسه عصر از کشور هند و دومی از انگلستان بود.
در پایان قرائت مقالات، پروفسور دی. اس. کول‌شرشتا (Prof. D.S. Kulshreshtha)، رئیس دپارتمان فیزیک دانشگاه دهلی اعلام کرد که فردا صبح در جلسه اختتامیه نفرات برتر معرفی شده و به آنها جوایزی اهدا خواهد شد.