بالاخره همه چیز تمام شد.
هیئت داوران همایش جهانی فیزیک دانشگاه دهلی هند، مقاله من را دارای درجه ISI دانسته و از میان ۳۸۰۰ مقاله رسیده و ۱۰ مقاله ارائه شده حائز رتبه پنجم دانست.
همچنین مقاله جهان‌های چندگانه کوانتمی به عنوان مقاله برتر آسیا و مقاله برتر دانشجویی -بقیه شرکت‌کننده‌ها در این بخش دانشجوی مقطع دکتری بودند- مورد تقدیر قرار گرفت.
همچنین من به عنوان جوان‌ترین دانشمند سال ۲۰۰۸ از سوی این همایش معرفی شدم.

دیروز بعد از ظهر اومدم بمبئی. امّا متاسفانه وقت زیادی برای گشتن توی این شهر ندارم. چون بعد از ظهر امروز به شهرهای گودآواری و حیدرآباد می‌روم. شب را در حیدرآباد می‌مانم، البته اگه وقت داشته باشم فردا صبح یه سری هم به شهر کریشنا می‌زنم.
ظهر فردا از حیدرآباد به سمت کلکته پرواز دارم.
برای شرکت در کلاس یوگا و دیدار از معابد اطراف رود گنگ باید فردا بعد از ظهر به کلکته برسانم تا بتوانم مسیر رود گنگ را برخلاف جهت آب حرکت کنم.

این چند روز سفر آنقدر فشرده بود که فرصت به روز کردن سایت را از من گرفت؛ فقط هر چیزی را که به نظرم جالب آمد یادداشت کردم تا سر وقت همه را اینجا بنویسم.
جالب‌ترین بخش‌های سفرم را می‌توانم سفر به ریشیکش،هاریدوار، دیدار از قله آبی و اقامت سه روزه در معبد «سوراگ آشرام» که توسط «سوامی چی داناند ساراسواتی جی» اداره می‌شود، بدانم.

به دوستی و سایه‌اش

جالب‌ترین بخش سفر من به هندوستان سفر و اقامت چند روزه در «سوارگ آشرام» بزرگترين معبد ريشیكش بود كه توسط «سوامى چى داناند ساراسواتى جى» اداره مى‌شود.
این چند روز من مهمان و به نوعی شاگرد «سوامى چى داناند ساراسواتى جى» بودم.

هندى‌ها آداب خاصى در مصرف غذا دارند، آنان در غذا خوردن اسراف نمى‌كنند، زيرا معتقدند با افراط در غذا دچار تنبلى شده و اين امر مانع رشد فكرى و جسمانى‌شان مى‌شود.
از سويى ديگر سعى مى‌كنند غذاى مصرفى‌شان به چرخه طبيعت بسيار نزديك باشد. به همين دليل غذاهايى چون ماهى و گوشت را كه برای به‌دست آوردن آن بايد موجود زنده‌ای را كشت و در نتيجه باعث برهم زدن چرخه طبيعت می‌شود را مانع آرامش روح و نيايش با خدا مى‌دانند.

چند روزی می‌شه که برگشتم.
خیلی خسته بودم و به همین دلیل دو، سه روزی در نهاوند به استراحت پرداخت‌ام و امروز به کرمانشاه آمدم. از فردا باید دوباره برگردم سر کار و بارم. امّا با وظیفه‌ای که به تازگی بیشتر حس می‌کنم، تلاش برای زندگی همه‌ی مردم جهان در صلح و آزادی.

ماهنامه فردای نهاوند در شماره‌ی آخر خود مصاحبه‌ای با من داشته که متن آن در ادامه آمده است.

حدود سه سال پیش، شروع كردم به جمع‌آوری اطلاعاتی در مورد كسانی كه در جامعه به عنوان روس+پی شناخته می‌شدند. با این امید كه بتوانم راهی برای نجات آنها و یا دست كم جلوگیری از به دام افتادن دختران دیگر پیدا كنم.
می‌دانستم آمارهای موجود كه از سوی نهادهای رسمی اعلام شده به صورت‌های گوناگون تصفیه و تعدیل شده و بیشتر هم بر مبنای اطلاعاتی است كه در این خصوص چندان مستند جمع نشده است.
به همین دلیل تصمیم به شروع یك تحقیق میدانی و طراحی پرسش‌نامه‌ای كردم كه اكثر موضوعات مورد نظرم را دربرگیرد. پس از آن در مدتی حدود دو سال در اكثر شهرهایی كه می‌رفتم سعی می‌كردم تعدادی از این پرسش‌نامه‌ها را پر كنم، برگه‌ها را به صورت تفكیك شده دسته‌بندی كردم تا بالاخره به اندازه‌ای كه بتوان آنرا یك جامعه‌ی آماری در نظر گرفت رسید.