وقتی صحبت از رسانه می‌شود؛ ناخودآگاه ذهن‌ها به سمت مطبوعات، اینترنت و در نهایت صدا و سیما می‌رود. مردم به نوعی رفتار می‌کنند که گویی تنها رسالت رسانه انتشار خبر است، در حالی که بنا بر اصول پذیرفته شده، وظیفه‌ی اصلی رسانه آگاهی دادن به مخاطب است نه خبر رسانی.
امّا جالب‌تر آنجاست که برخی از مخاطبان، سریال‌های سفارشی سیما را جز رسانه‌ها را می‌دانند، ولی حاظر نیستند فیلم‌های ویدئویی -منظور فیلم‌هایی خارج از دایره حاکمیت صدا و سیما- و تئاتر را جز رسانه بدانند.
البته اگر تعریف رسانه به عنوان ارگانی برای تحکیم پایه‌های حاکمیت بپذیریم، می‌توان گفت که فیلم‌های ویدئویی و تئاتر را ضد رسانه دانست. این‌ها جایی هستند برای انتقال آگاهی.

همیشه تئاتر را خیلی بیشتر سریال‌های درپیت و یا حتی فیلم‌های ویدئویی دوست داشتم؛ حدود ده روز پیش بود که از طرف دوستی برای دیدن تئاتر «ماچیسمو» دعوت شدم.
کاری به نقد تخصصی تئاتر ندارم، -برای مشاهده نقد تئاتر اینجا کلیلک کنید- امّا فضای مشاهده تئاتر در سالن چهارسو تئاتر شهر تهران و وضعیت فروش بلیط که بدون رعایت گنجایش سالن بلیط فروشی می‌کنند، چندان رضایت بخش نبود.
سالن تهویه مناسبی نداشت که این موضوع برای تماشاگران و بازیگران مشکل ایجاد کرده بود به حدی که علی سرابی بازیگر نقش لئون ریواس -که در بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر سال ۱۳۸۶ به طور مشترک با ساشاگرساک بازیگر نمایش «راشامون» از سویس به عنوان بهترین بازیگر مرد برگزیده شد- لباس‌اش به خاطر گرما و عرق زیاد خیس شده بود و زمانی که حین بازی سرش را خم می‌کرد، عرق از سر و رویش می‌چکید.
از سوی دیگر به علت فروش بیش از حد بلیط و تکمیل شده گنجایش سالن، دو ردیف از تماشاگران روی زمین و عملاْ در بخش‌هایی از صحنه نمایش نشسته بودند. جایی که نه برای نشستن طولانی مدت مناسب بود و نه برای تماشای تئاتر.
رفتن به تماشای این نمایش سبب شد که با دوستان جدیدی آشنا شوم که این هم از امتیازات رفتن به تئاتر است.
وقتی با یکی از دوستان در رابطه با وضعیت اجرای نمایش صحبت کردم، معتقد بود که بهتر است همین وضعیت هم در کشور نماند؛ ولی من هنوز به راه امیدی چشم دوخته‌ام برای برون رفت از این وضعیت و معتقدم‌«کاچی به از هیچی.»

**************************** درباره تئاتر ماچیسمو ****************************
نمایش‌نامه و کارگردانی: محمد يعقوبی.
بازيگران: علی سرابی (لئون ریواس)، امیر رضا دلاوری (دکتر پلار)، مهدی پاكدل (سامری)، مسعود میرطاهری(چارلی فورتنوم)، پونه عبدالكریم‌زاده(مارتا)، آیدا كیخایی(کلارا)، اشكان جنابی(کلنل پرز).
طراح صحنه: منوچهر شجاع.
طراح لباس: پريدخت عابدین‌نژاد.
دستیار كارگردان: الهام خداوردی.
مدیران صحنه: فرانك كلانتر، حمید آقازاده، سامان پورسلیمانی.
منبع: نمایش‌نامه از رمان کنسول افتخاری نوشته‌ی «گراهام گرین» ترجمه‌ی «احمد میرعلائی» اقتباس شده است.
داستان نمایش: گروهی چریکی در آرژانتین برای تحت فشار قرار دادن دولت پاراگوئه قصد دارند سفیر آمریکا در آرژانتین را، با کمک پزشکی که با سفرای خارجی در ارتباط است، گروگان بگیرند اما اشتباه می‌کنند و کنسول افتخاری انگلیس را به گروکان می‌گیرند.
همسر کنسول افتخاری حامله است و بیشتر فکر وی در زمان اسارت به این بچه مختص شده است، امّا در زمان اسارت کنسول می‌فهمد که کودک در حقیقت بچه همسر او و صمیمی‌ترین دوست‌اش است که از قضا پزشکی است که با چریک‌ها همکاری می‌کند.
دولت انگلیس حاضر به تحت فشار قرار دادن دولت پاراگوئه نمی‌شود و پلیس به مقر گروگان‌گیرها حمله می‌کند و همه کشته می‌شوند به‌جز کنسول افتخاری گروگان گرفته شده.
نکته جالب: در نمایش به علت مشکلاتی که در ایران برای اجرای چنین نمایش‌هایی وجود دارد، حرف‌هایی که باید سانسور می‌شد از طریق لب‌زدن بازیگران و بدون صدا به تماشاگران منتقل می‌شد. این نکته برای من بسیار جالب بود، یافتن راهی برای دور زدن محدودیت‌ها.