« برگی از (به) تاریخ | صفحه اصلی | خواسته »
بعد از ظهر با نینی رفته بودیم بیرون، داشتیم تو خیابان راه میرفتیم که نینی دستم را کشید و گفت: «بابا جونم، این بَدِه دیکار میدُنه؟!»
گفتم: کی چه کار میکنه؟!
به کودکی که گوشهی خیابان نشسته بود اشاره کرد و گفت: «این بَدِه رو میدَم!»
به نقل از نتهشتم در وقت اضافه
نتهشتم گفتنیهایی است که احتمالا بسیاری آنرا میدانند، ولی شهامت ابراز آنرا حتی برای خودشان هم ندارند.
ارسال قبلی این وبلاگ برگی از (به) تاریخ بوده است.
ارسال بعدی این وبلاگ خواسته است.
در صفحه اصلی و یا با دیدن آرشیو می توانید موارد خیلی بیشتری پیدا کنید.
نظرات (۳)
عجیب بود. دل تنگ شدم
ارسال شده توسط سجاد | ۲۵ مهر ۱۳۸۷ ۳:۴۹ بֽظֽ
ارسال شده در ۲۵ مهر ۱۳۸۷ ۱۵:۴۹
شاعر از باران نگو بباران.
(رویایی)
ارسال شده توسط سروناز | ۲۷ مهر ۱۳۸۷ ۱:۵۹ قֽظֽ
ارسال شده در ۲۷ مهر ۱۳۸۷ ۰۱:۵۹
واقعیت خیلی تلخه خیلی تلخ. کاش میشد ازش فرار کرد. کاش نینیها هرگز واقعیات رو مزهمزه نمیکردند. کاش بزرگ نمیشدند اصلا. دلم برای روح پاک و بیآلایش تمام بچهها میسوزد. حتی این بچههای درونمان.
محمد رضا میفهمی چه میگویم؟ حتی همین بچهها...
ارسال شده توسط من بدون سانسور | ۱ آبان ۱۳۸۷ ۱۰:۴۰ قֽظֽ
ارسال شده در ۱ آبان ۱۳۸۷ ۱۰:۴۰