این شعر خیام رو خیلی دوست دارم، کاش می‌شد ما آدم‌ها حداقل اندکی خودمان باشیم.

از یکی از دوستان جریانی را شنیدم که به این چارینه -رباعی- خیام خیلی نزدیک است.

روزی در مسجد صحبت از زنی دهن به دهن می‌گشت که وی بدکاره و فاحشه است و بدین طریق خرج زندگی کودکان‌اش را تامین می‌کند، به گوش ماموستا -فقیه دینی در مذهب اهل تسنن- رسید، شیخ سخن برنیاورد و پس از نماز چون به منبر شد، چنین گفت:
«و اما بعد... از بانویی صحبت می‌کنند که چنین کرده و چنان می‌کند. اگر در جمع است که سخن مرا بشنود و اگر نیست آنان که می‌شناسندش به گوشش برسانند که مرا نزد خدا شفاعت کند.»
اشک امان شیخ را می‌برد و چون نفس باز می‌ستاند، ادامه می‌دهد:
«اگر او برای خرج زندگی درمانده، خفت دنیا و روسیاهی عقبا بر ماست و اگر هم چنان می‌کند که می‌گویند، از تن خود می‌فروشد و بر چون منی که لباس پیامبر به تن کرده و دین می‌فروشم، شفاعت دارد.»

کاش می‌شد آنگونه که می‌نمایی، بودن.

پی‌نوشت: راستی این شیخ را عمله استبداد و مجریان تحجر تحمل نکرده و دهان‌اش به مرگ دوختند.