یادداشت سردبیر این هفته نقدحال را در خصوص ۲۸ مرداد ۳۲ و البته شخص دکتر حسین فاطمی نوشتم. وقتی به تاریخ نگاه می‌کنی معلوم می‌شود تا چه اندازه به مردانی این‌چنینی نیاز داریم.
و جالب‌تر آن‌که هر وقت که نوشته‌های این قبیل مردان را می‌خوانی انگار برای امروز نوشته‌اند.

**************************
پی‌نوشت: داشتم وب‌گردی می‌کردم که متوجه شدم دلیل این بیماری چیست.
مواظب خودت باش.

**************************

وزرای پیشنهادی احمدی‌نژاد و موضع‌گیری فاطمه رجبی سوژه ستون طنز ۵۰ سال بعد این شماره بود.

این چند وقت، علاوه بر کارهای همیشگی درگیر فراهم آوردن مقدمات انتشار ویژه‌نامه نقدحال در شهرستان نهاوند هستم.
سعی بر این است که با تلاش تعدادی از دوستان ویژه‌نامه نهاوند نقدحال را هر هفته به صورت ضمیمه نقدحال منتشر کنیم.
هر کدام از دوستای نهاوندی که احساس می‌کنند می‌توانند کمکی در این راه کنند، خبری بدهند؛ چرا که به کمک همه نیاز داریم.
هدف از انتشار این ویژه‌نامه ایجاد فضای رسانه‌ای برای ساختن بستری مناسب برای پیشرفت نهاوند است.
نقد اوضاع موجود، به شکلی که در این میان نه توهینی درمیان باشد و نه تخریبی؛ بلکه در آن معایب و محاسن به صورت توامان مطرح شوند –که عیب می جمله بگفتی، هنرش نیز بگو- علاوه بر این در نقد باید راه‌کار برون رفت از مشکل نیز عنوان شود.
با چنین شرایطی می‌خواهیم گام در راه نهیم که:
گر مرد رهی میان خون باید رفت
از پای فتاده سرنگون باید رفت
تو پای به راه در نه و هیچ نپرس
خود راه بگویدت که چون باید رفت

امروز با مسئولین ادارات نهاوند رفته بودم افتتاح پروژه‌های هفته دولت.
اولین جایی که رفتیم، کلنگ‌زنی یک زینبیه در محله‌ی شاطرآباد بود؛ که با مخالفت فرماندار روبرو شد و کلنگ‌زنی نشد.
یکی از اعضای شورا و خانواده‌اش می‌خواستند با وقف یک زمین برای زینبیه در زمین‌های کشاورزی کنار شهر که جز زمین‌های ذخیره شهری است، تمام آن منطقه را تغییر کاربری داده و به قیمت بسیار گزافی بفروشند.
با تصمیم فرماندار خیلی حال کردم، علاوه بر اینکه جلوی سوء استفاده را گرفت، راه را برای آینده که این منطقه جز شهر می‌شود باز گذاشت تا وجود یک مکان مذهبی که امکان قلع بنا و تغییر کاربری آن میسر نیست راه را بر پیشرفت و خیابان‌کشی درست نبندد.
امروز دین دارد وسیله‌ی هر چیزی می‌شود و در این بین بیم ایمان خودم را دارم که در میان این گردنه‌بگیران چگونه راه تواند برد.

برای انتشار ویژه‌نامه با چندین نفر از مسئولین و بچه‌ها هماهنگ کرده‌ام.
سمیرا قیاسی قرار است دبیر ویژه‌نامه باشد و معین سیف هم مسئول توزیع نشریه در نهاوند است.
دوستان دیگری هم قرار است کمک کنند، البته هنوز نوع کمک‌شان قطعی نشده است.
چند نفر از مسئولین ادارات و نهادهای نهاوند هم قول همکاری داده‌اند.
امیدوارم تا آخر اوضاع به این خوبی پیش برود و در میانه‌ی کار بازنمانیم که به شدت از کار نیمه‌کاره بدم می‌آید.

چقدر دلم تنگ است؛ نمی‌دانم کجا این قلب دیوانه را جا گذاشته‌ام؛ که اینگونه غریب و بی‌کس و تنها مدام در زد و خورد است.
هر کس از این دل نشانی دارد، شما را به خدا جای آنرا به من نشان بدهد.
نکند کنار گردن سفیدی که از ضربان‌ این قلب بی‌تاب و رنجور کبود شده، به یادگار جا مانده است؟
امروز دیگر بیمار نیست، اما بی‌قرار چرا؟
و تو که روزی قرار بود مرهم‌اش باشی؛ شده‌ای سبب بی‌قراری‌اش.

زندگی؛ چقدر چیز عجیبی است. تمام‌اش پر از دلهره‌های مداوم انجام دادن یا ندادن؛ گفتن یا نگفتن؛ رفتن یا نرفتن؛ کردن یا نکردن و الخ؛ که انسان باید به جبر صاحب اختیار بودن‌اش در مهلکه انتخاب گرفتار شود.

یادداشت سردبیر این شماره، یک مطلب است در خصوص رفتار فرماندار نهاوند.
برای این نوشته خیلی با خودم کلنجار رفتم، چون می‌ترسیدم تعبیر دیگری از آن شود.
اما وقتی یادم می‌افتد که یک تصمیم اشتباه برای کشیدن خیابان آزادگان چطور نهاوند را فلج کرده، ارزش این تصمیم بیشتر خودش را نشان می‌دهد.

مدیرمسئول ما هم روی خطی شد.
سایت روزنامه نگار دات کام وب‌نوشته‌های شخصی غلامرضا نوری‌علاء مدیر مسئول هفته‌نامه نقدحال است.
این وب نوشته‌ها با شعار «هر حرفی از دهان کسی بیرون می‌آید، گمان بد مبر، در حالی که احتمال نیکی در آن داری» تازه راه‌اندازی شده است.
امیدوارم دیر و دور ادامه دهد.

نهاوند به شهر سرآب‌ها معروف است. سرآب‌های گاماسیاب، گیان، باروداب، فارسبان، ملوسان، بنفشه، کنگاورکهنه، گنبدکبود و ... . چشمه‌هایی پر آب که از ارتفاعات گرو تامین می‌شوند و هزاران سال است طراوت خاصی را به مناطق اطراف شهر بخشیده‌اند.
از هر طرف که بروی بالاخره، جایی همان نزدیکی‌ها چشمه‌ای، قناتی، چاهی یا نهری را خواهی دید که در اطراف آن زندگی در جریان است. اما متاسفانه در بخش مدیریت آب برنامه‌ریزی و اقدامات خوبی انجام نشده است.

این روزها بخش زیادی از وقت مردم به بررسی وزرای پیشنهادی احمدی‌نژاد معطوف شده، رفتار نمایندگان مجلس مرا به یاد شعر «مجلس چهارم» میرزاده عشقی انداخت.
شعر طولانی است، ولی بخش پایانی آن خیلی جالب و به روز است.
فردا روز رای اعتماد است، به احتمال زیاد معنی این شعر فردا بیشتر ملموس می‌شود.

این وزرا هم خیلی ترکیب جالبی به هم زدند.
فقط مانده بود علی‌آبادی رای بیاورد تا همه چیز درست و حسابی شود.
با این رای اعتماد مجلس دیگر به هیچ چیز نمی‌توان اطمینان داشت.
یک نفر به من بگوید در اتفاقاتی که این چند وقت در هواپیمایی، راه آهن و جاده‌های ایران افتاده، مسئولیت متوجه کیست که وزیر راه دولت نهم دوباره در دولت دهم باقی مانده است؟ بقیه پیش‌کش...

بالاخره یک خانم هم در تاریخ جمهوری اسلامی به مقام وزارت رسید. البته در باره مرضیه وحید دستگردی حرف و حدیث زیاد است٬ ولی به هر حال شکسته شدن طلسم وزارت زنان خود امتیاز مهمی بود که احمدی‌نژاد و مجلس اصولگرای هشتم به فعالان مدنی ایران دادند.
گرچه نمی‌توان امید چندانی به این خانم وزیر داشت چون او از مطرح کنندگان «طرح تفکیک جنسیتی در بیمارستان‌ها» است و با طرح پیوستن ایران به «کنوانسیون امحای کلیه اشکال تبعیض علیه زنان» مخالفت کرده است.

دوست عزیزی که نام خود را حتی فاش نکرده اما از IP که با آن نظر گذاشته معلوم است از نهاوند به نت‌هشتم قدم رنجه فرموده است، نظری گذاشته و بنده را هرطور خواسته نواخته است؛ اما متاسفانه بنابر عادت همیشگی این قبیل افراد از فاش کردن نام خود و حتی دادن آدرسی برای جواب دادن امتناع ورزیده است. بنده ترجیح می‌دهم ایشان اگر مشکلی دارند یک آدرس ایمیلی برای تماس بگذارند و یا با من تماس بگیرند تا مشکل‌ را به شیوه بهتری حل کنیم.
حدس می‌زدم با انتشار ویژه‌نامه‌ای در نهاوند و درج مطالبی پیرامون نهاوند در نت‌هشتم، چنین تخریب‌هایی آغاز شود ولی اینکه تا این اندازه سریع این اتفاق بیفتد را واقعا در نظر نداشتم.
به هر حال نهاوند است دیگر...
خدا عاقبت همه‌ی ما را ختم به خیر کند.

نظر این دوست عزیز و جواب بنده را می‌توانید در ادامه بخوانید.

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟

تصنيف «زبان آتش» استاد محمد رضا شجريان هم شايد جوابی باشد برای آنانكه «گرفتم در همه احوال؛ حق‌گویند و حق‌جویند و حق با آنهاست» ولی از اين غافل مانده‌اند كه «حق را، به‌زور نباید جست».
اين تصنيف حدود يك ماه پيش اجرا شده، شعر آن از فريدون مشيری، آهنگ‌سازی از محمدرضا شجريان و تنظيم آن كاری از مجيد درخشانی است و از سوی سايت شجريانی‌ها منتشر شده است.
برای دانلود كردن تصنيف اينجا كليك كنيد.

درست ۱۰۰ شماره پیش بود، پس از چهارمین جشنواره مطبوعات غرب کشور که در سنندج برگزار شد.
در طی برگزاری جشنواره با مدیرمسئول هفته‌نامه قرار گذاشتیم، نقدحال را که چند ماه بود تعطیل شده بود، دوباره منتشر کنیم.
غلامرضا نوری‌علاء [مدیرمسئول]، یوسف سیفی [دبیر سرویس سیاسی] و من [دبیر سرویس اجتماعی] قرار شد، نشریه‌ای متفاوت از آنچه قبلاً بود را منتشر کنیم.

شماره ۱۶۸ نقدحال، شماره‌ای است که ویژه‌نامه نهاوند نیز در این هفته‌نامه متولد شده است.
احساس می‌کنم روزنامه‌نگاری توسعه یکی از نیازهای جامعه امروز ماست که باید در هر جامعه‌ای با توجه به شرایط روز و منطقه محقق شود.

یادداشت‌ سردبیر این شماره نقدحال هم در خصوص «شرایط روزنامه‌نگاری توسعه» است.

****************************

امروز که ویژه‌نامه را به نهاوند آوردم، استقبال خیلی خوبی از آن شد.
هم بین مردم و هم بین مسئولین. البته هنوز هیچ مورد انتقادی پیش نیامده و معلوم نیست رفتارها پس از آن انتقاد هم همین‌طور دوستانه ادامه پیدا کند.

یادداشت سردبیر ویژه‌نامه نهاوند را هم درباره توسعه است و لزوم وجود روزنامه‌نگاری توسعه‌گرا.

شب قدر است و به اعتقاد بسیاری از مسلمانان شب مشخص شدن تقدیر یک سال آینده.

خبر را از طریق پیامک به دستم رسید: دفتر کروبی، حزب اعتماد ملی ودفاع از حقوق زندانیان پلمپ شد.

وقتی به متن این خبرها دقت می‌کنی، همه‌ی برنامه‌های آدم را به هم می‌ریزد.
دفتر کروبی پلمپ شد.
دفتر انجمن دفاع از حقوق زندانیان پلمپ شد.

در این میان سردبیر و دو خبرنگار سایت اعتماد ملی هم دستگیر شدند.
باز هم قرعه کار به ضرر روزنامه‌نگاران افتاد.

درست حدس زدم که به این دادستان جدید تهران هم نمی‌توان امیدی داشت.

این‌ها همه در شبی اتفاق می‌افتد که شب ضربت خوردن حضرت علی است.

انگار دفاع از حق همیشه تاریخ جواب‌های سختی داشته و آن هم در تاریخ‌های مشترکی که نشان دهد تاریخ دوبار روی پرده اجرا می‌شود.

بی تفاوتی مسئولين استانی و ملی به بسياری از مسائل و مشكلات سبب شد اين‌بار نامه‌ای برای يك والی بنويسيم.
اما چون مديرمسئول ما چندان اميدی به اين ارشادات ندارد؛ مانع از ارسال اين نامه شد.
البته اخبار حكايت از آن دارد كه 50 سال بعد در ستونی از نقدحال اين مطلب چاپ شده و حتي تحليل‌هایی نيز در خصوص آن ارائه می‌شود.

متن ستون 50 سال بعد [شماره 162] به قرار ذيل است:

این چه حرفی است که در عالم بالاست بهشت
هر کجا وقت خوش افتاد، همان‌جاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت درون من و توست
گر درون تیره نباشد، همه دنیاست بهشت

صائب تبریزی

بنا بر اعلام تقویم ایران شب قدر است [البته من معتقدم که یک روز در اعلام اول ماه تاخیر شده، چون شب سیزدهم، در آسمان بدر کامل در حال روئت بود.] نمی‌دانم آیا از دامن این بخت تیره رها خواهیم شد.
هر چند درون خود را هم از تیرگی پاک کنیم، این همه تیرگی بیرون، درون‌مان را هم خواهد آلود.

پی‌نوشت: راستی مادر بزرگ یکی از دوستان فوت کرده و امروز به خاک سپرده شده، این عزیز خیلی ناراحت است، امشب برای شادی روح مادربزرگ‌اش هم دعا کنیم و هم اگر شب نماز شب اول قبر بخوانیم؛ خدایش بیامرزاد.

به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبی ست نازنین
آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
آنک قصابان‌اند بر گذرگاه‌ها مستقر
با کنده و ساتوری خون آلود
روزگار غریبی ست، نازنین
و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه‌ها را بر دهان.
شوق را در پستوی خانه نهان بایدکرد
کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس
روزگار غریب ست، نازنین
ابلیس پیروزْ مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

احمد شاملو

دلم بدجوری از وضعیت خودم و جامعه‌ام گرفته؛ نمی‌دانم تکلیف را باید از کجا طلب کرد.
تمام وحشت‌ام از این است که خواسته یا ناخواسته ظلمی روا کرده باشم و یا در انجام ظلمی شراکت کرده باشم.
این روزها مدام از خدا می‌خواهم که اگر به هر دلیل خطایی کرده و یا در خطایی کسی را یاری رسانده‌ام، بر من ببخشاید و توفیق جبران آنرا نستاند.
همین خوف از انجام یا همکاری در ظلم سبب شده تکلیف خودم را برای انجام کارهایم ندانم.
اگر کسی را به هر دلیلی یاری کرده و بعد معلوم شد او ظالم و یا غاصب است باید چه کرد؟
این ذهنیات و استغفار رهایم نمی‌کند.
امشب شب بیست و سوم رمضان است انگار...

یادداشت سردبیر شماره ۱۶۲ نقدحال حاصل یک حس عاطفی انسانی است، پسر بچه‌ای ۱۱ ساله که ساعت ۱ شب، گرسنه و با لباس مندرس در حالی در خیابان سرگردان بود که دست‌اش به علت شکستن عمدی از سوی مالک او و بدجوش خوردن هرگز بهبود نخواهد یافت؛ نزدیک به نیم‌ساعت با من صحبت کرد و حاصل این گفتگو شد یادداشتی که در این شماره به چاپ رسید.

****************************

دخالت اعضای شورای شهر در امور شهرداری، عدم توجه به وظایف اعضا در خصوص نیازهای شهری و تلاش این اعضا برای استفاده‌های شخصی یکی از مشکلاتی است که دامن بسیاری شوراها و شهرها را گرفته، اما در نهاوند بیشتر خود را نشان می‌دهد.
نقش یک رسانه محلی در هشدار چنین مشکلی سبب شد یادداشت سردبیر این شماره ویژه‌نامه‌ی نهاوند را به این موضوع اختصاص دهم.

ویژه‌نامه سینمایی که ضمیمه‌ی این شماره نقدحال بود، پیش از انتشار توانست به 50 درصد اهداف از پیش تعیین شده‌ی خود برسد. چون زمانی که مشغول انجام رایزنی‌هایی برای این کار بودیم خبر رسید که قرار است یکی از سینماهای تعطیل شده‌ی کرمانشاه بعد از عید فطر بازگشایی شود. همین موضوع هم در گزارشی که به نام بابک آریاپور نوشتم، درج شد.
اما در یادداشت سردبیری که به رسم همه‌ی ویژه‌نامه‌های نقدحال در خصوص سینما نوشتم، باز هم از موضوع به رسانه و جایگاه آن ختم شد.
در ادامه این یادداشت را قرار داده‌ام.

پیش‌بینی اینکه ۵۰ سال بعد چه اتفاقاتی خواهد افتاد، تقریبا غیرممکن است.
اما به هر حال می‌توان وضع امروز را بدل از فرداهای دورتر گرفت. البته به عنوان یک فیزیکی باید در نظر داشت که اساس جهان به سمت بی‌نظمی بیشتر می‌رود؛ پس می‌توان نتیجه گرفت اگر ۵۰ سال بعد هم اتفاقاتی نظیر امروز بیفتد، برخورد مدیران به مراتب بدتر از امروز خواهد شد.

در صفحه سیاسی این شماره نقدحال خبر «قطعی شدن حذف سه صفر از پول ملی» را چاپ کردیم.
به گزارش ایسنا، رئیس کل بانک مرکزی، گفت: «در ستاد ویژه‌ای که با هدف بررسی حذف سه صفر از واحد پول ملی تشکیل شده بود در مورد این کار به نتیجه قطعی رسیده‌ایم و این کار را مفید می‌دانیم.»
محمود بهمنی افزود: «در شرایط فعلی اجرای این طرح را به تاخیر انداخته‌ایم.»
چند روزی است بحث‌های زیادی در خصوص این مصوبه‌ی جدید دولت می‌شود، عده‌ای آنرا مفید و گروهی هم آنرا برای اقتصاد بیمار ایران مضر می‌دانند.

آخرین جمعه ماه رمضان است و بر اساس پیشنهاد اعضای کابینه دولت موقت مهندس بازرگان و اعلام بنیانگذار جمهوری اسلامی روز قدس نام دارد.
این روزی رسمی در تقویم جمهوری اسلامی ایران است که همه ساله تدابیر زیادی برای حضور حداکثری مردم در آن اندیشیده می‌شود و حاکمیت ایران تلاش می‌کند نشان دهد مردم در این اجتماعات حضوری فعال دارند.
اما امسال وقتی در پایان روز کلمه‌ی روز قدس را در موتور جستجو‌گر گوگل جستجو می‌کنی، نوع دیگری از اخبار و اطلاعات به دست می‌آید:

بالاخره قطعی شد که فردا عید فطر است.
گرچه بعد از ظهر یکی از دوستانم که در موسسه نجوم کار می‌کند، زنگ زد و گفت از نظر علمی ماه وارد برج شوال شده؛ اما نزدیک ساعت ۱۰ شب بود که با تلفن امیرحسین متوجه شدم که عید فطر از طرف دولت نیز اعلام شده است.
نمی‌دانم اگر این یک دستور که «روزه گرفتن در عید فطر حرام است» نبود چه اتفاقاتی می‌افتاد، ولی فکر می‌کنم حضرت رحمان این دستور را برای آن قرار داده که مسلمانان ناچار از دانستن علم نجوم باشند.
در این بین تنها سئوالی که باقی می‌ماند آن است که چرا از زمان صفویه و با دخالت مستقیم دین در حکومت، پیشرفت علمی در بین ایرانیان مسلمان متوقف شد.

***************************
در بین پیامک‌هایی هم که به مناسبت عید فطر برایم فرستاده شد، جالب‌ترین آن را همکار خوبم ثریا صفری فرستاد: آزادی از اسارتگاه نفس و رویت ماه، نشان پذیرفته شدن است، پس مبارک باد.

نزدیک هفت سال پیش برای اولین بار با فضایی مجازی به نام وبلاگ در سیستم پرشین بلاگ آشنا شدم، پس از آن نوبت به سیستم بلگفا رسید. در این دو فضا چندین وبلاگ راه انداختم؛ که فکر می‌کنم «نهاوند جوان» تنها وبلاگ قدیمی بازمانده از آن دوران باشد.