خبر خیلی ساده است؛ «فرماندار نهاوند در هفته‌ی دولت از کلنگ‌زنی یک پروژه عمرانی جلوگیری کرد.»
از این خبر می‌توان چندین نوع برداشت کرد؛ اما از آنجا که ما عادت داریم، گز نکرده پاره کنیم؛ اولین چیزی که به ذهن‌مان می‌رسد آن است که فرماندار نمی‌خواهد شهر پیشرفت کند!!!
همین نوع رفتار سبب می‌شود کسانی که گاه و بی‌گاه تصمیم درستی منافع‌شان را به خطر می‌اندازد، شروع کنند به شایعه‌پراکنی.
بی شک هر فرمانداری دوست دارد -حداقل در همین یک هفته- کلنگ‌های زیادی را بر زمین زده و پروژه‌های متعددی را افتتاح کند؛ وقتی در هفته‌ی دولت پروژه‌ای برای کلنگ‌زنی پیشنهاد می‌شود و تعداد زیادی از مسئولین ادارات شهرستان برای کلنگ‌زنی آن جمع می‌شوند، جلوگیری از انجام این کار می‌تواند تبعات زیادی را به همراه داشته باشد.
اما فرماندار نهاوند معتقد است: «پروژه‌ای را باید کلنگ زد که تمام برنامه‌های انجام پروژه در نظر گرفته شده باشد و هیچ مشکل مالی و حقوقی سد راه نباشد.»
عبدالسعید حقیقی گفت: «جلوگیری از کلنگ‌زنی کار بدی نیست، بلکه جلوی تبعات بعدی گرفته می‌شود؛ زیرا وقتی کلنگ پروژه‌ای به زمین می‌خورد، افکار عمومی منتظر افتتاح پروژه خواهند بود.»
توجه به افکار عمومی و خواسته‌هایی که رفتار مسئولین در ذهن مردم به وجود می‌آورد، سبب می‌شود بتوان از بسیاری اتفاقات جلوگیری کرد. اقدامات بدون برنامه‌ریزی و تصمیمات یک شبه‌ای که از سوی برخی مسئولین گرفته می‌شود، گرچه در کوتاه مدت مردم را به پیشرفت‌هایی بزرگ امیدوار می‌کند، اما از آنجا که کار بدون برنامه ابتر است، پس از انتظاری طولانی، نوعی ناامیدی و شک را در دل مردم به وجود می‌آورد. حس تشکیکی که گاه اقدامات انجام شده را نیز به دیده تردید نگاه خواهد کرد.
وقتی بالاترین مقام اجرایی منطقه‌ای، کلنگ پروژه‌ای را به زمین می‌زند، یعنی آنکه این مقام مسئول تمام تلاش خود را برای افتتاح این پروژه انجام خواهد داد و مردم انتظار دارند پروژه طبق برنامه زمان‌بندی شده پیشرفت داشته باشد. حالا وقتی پروژه‌ای کلنگ می‌خورد و بعد از گذشت سه یا چهار سال –که معمولا عمر مدیریتی یک مسئول است- تازه می‌شنوند که صرفه اقتصادی ندارد، زمین در نظر گرفته شده مناسب نیست، بودجه‌ی در نظر گرفته شده کافی نیست یا هنوز کارشناسی لازم صورت نگرفته است، چه برداشت‌هایی از دیگر برنامه‌های دولتی خواهند داشت.
هر عقل سلیمی می‌پذیرد که پیش از کلنگ‌زنی، برنامه‌ریزی‌های لازم صورت گیرد و معلوم شود که آیا طرح موجود صرفه اقتصادی دارد یا نه؟ زمین آن مناسب است یا خیر؟ و پس از تایید همه‌ی جوانب کار توسط کارشناسان، تامین بودجه و حتی مشخص شدن پیمانکار، کلنگ پروژه به زمین زده شود و بعد همان مسئولی که کلنگ پروژه را به زمین زده، پیگیر کار باشد تا طبق برنامه انجام شود.
بارها دیده شده که تصمیم نا به جای مسئولی در یک مقطع زمانی، سبب انجام پروژه‌ای شده که راه پیشرفت منطقه‌ای را برای مدت‌ها مسدود کرده و اثرات سوء آن تصمیم غیر کارشناسی سال‌ها بر مردم تحمیل شده است.
وقتی مدیران دستگاه‌ها، بیشتر به این می‌اندیشند که چه تعداد پروژه در زمان آنها کلنگ‌زنی و افتتاح می‌شود و این موضوع را از یاد می‌برند که پروژه کلنگ‌زنی شده باید به بهره‌برداری برسد و طرح افتتاح شده باید نیازهای منطقه را برآورده سازد، حاصل‌اش می‌شود پروژه‌هایی که با صرف هزینه‌های هنگفت حتی تا مرحله‌ی بهره‌برداری هم پیش رفته و بعد ناگهان همه چیز متوقف می‌شود. نمونه‌های اینگونه طرح‌ها آنقدر زیاد است که لازم نیست نمونه‌ای برای آن ذکر شود.
کلنگ‌زنی هر پروژه‌ای شهامت خاصی را می‌طلبد زیرا باید هر زمان به افکار عمومی پاسخ داد که طرح چند درصد پیشرفت داشته و چه زمانی به بهره‌برداری می‌رسد. اما جلوگیری از کلنگ‌زنی یک پروژه اشتباه شهامت به مراتب بیشتری را می‌طلبد که گاه در برخی مسئولین وجود ندارد.