اول مهر ماه است.
من هیچ حس و تعبیر خاصی از این روز ندارم.
همیشه رسم بر این است که در چنین روزهایی انواع حس‌های نوستالوژیک گل می‌کند و نقل خاطرات از روزهای مدرسه و اولین روز آن شروع می‌شود.
این خاطرات به طور معمول همراه است با حس افسوس‌گونه‌ای مبنی بر بازگشت به روزهایی که خاطره از آن نقل می‌شود.
اما من هرگز تمایلی برای بازگشت به گذشته ندارم، زیرا آموخته‌ام که برای امور محال بهتر است نه فکر کرد و نه آرزو.
علاوه بر این اول مهر هم روزی است مثل سایر روزها که بر طبق قراردادی بی‌اعتبار بین ما آدم‌ها با زمان بازگشایی مدارس قرین شده؛ وگرنه تنها روزی را می‌توان متفاوت و خجسته دانست که تمام جهان را آزادی و عشق فراگرفته باشد.

این روزها به هر جایی که سر می‌زنی با یک علامت ممنوع مواجه می‌شوی. همه سایت‌هایی که به نوعی نقش شبکه‌های اجتماعی یا خبری یا اطلاع‌رسانی و حتی علمی را داشتند، فیل+تر شده‌اند.٫
چند وقت پیش خانه‌ی یکی از آشنایان مشغول وب‌گردی بودم، از قضا به سایتی برخوردم که همان صفحه معروف در آن نمایان شد که: مشترک گرامی ...
چون دختر ۱۰ ساله‌ی صاحب‌خانه کنارم نشسته و تمام حواسش به صفحه کامپیوتر بود، بهتر دیدم راه عبور را جلوی او انجام نداده و از خیر دیدن صفحه بگذرم که ناگهان گفت: «داداش محمد رضا، چرا از فیل+ترشکن استفاده نمی‌کنی؟»
داشتم از تعجب شاخ درمی‌آوردم که فلش‌اش را به طرف دراز کرده و گفت: «من چندتا فیل+ترشکن توپ دارم.»
حالا در عجبم این همه هزینه‌های مادی و معنوی برای ایجاد محدودیت‌هایی چون فیل+تر به چه کار می‌آید، وقتی دختر بچه‌ای ۱۰ ساله هم برای مقابله با آن چند راه حل توپ دارد؟!؟!

در دور دوم انتشار شرق، در سرویس استان‌ها خانمی در تهران همکار ما بود که به دلیل رابطه کاری مداومی که با هم داشتیم، رابطه‌ی دوستانه‌ای بین ما برقرار شده بود، با توقیف شرق او هم مثل بسیاری دیگر بیکار شد –من چون هرگز روزنامه‌نگاری شغل اصلی‌ام نبود، از مشکلات بیکاری پس از توقیف رها بودم- بعد از توقیف شرق مدتی هم با اعتماد کار می‌کرد، پس از آن یک‌سالی با بخش آن‌لاین همشهری همکاری می‌کرد.

یادداشت سردبیر این شماره نقدحال متفاوت شد، شاید هم دلیل آن حرف‌های بی‌موردی باشد که این روزها کیهان، ایرنا، فارس و غیره درباره سید محمد خاتمی می‌زنند.

تامین هزینه برای انتشار یک ویژه‌نامه مهم‌ترین موضوع برای تداوم کار است، متاسفانه عدم توانایی در جذب هزینه‌های لازم برای انتشار، این هفته ویژه‌نامه نهاوند نقدحال منتشر نشد.
حال همه‌ی ما خیلی از این موضوع گرفته... خدا کند راهی پیدا کنیم.

چند روزی مشغول خانه تکانی و تغییر هاست هستم...

امروز بالاخره توانستم میکروبلاگی را که ثبت کرده‌ام؛ در گوشه‌ای از سایت نت‌هشتم نشان دهم.
از خاصیت‌های مهم این میکروبلاگ آن است که می‌توان از طریق موبایل یا مسنجر مطالبی را ارسال کرد تا در صفحه قرار گیرند؛ با این روش و نشان دادن مطالب ارسال شده، می‌توان در لحظات خاصی که به اینترنت دسترسی نداشت، موضوعات مهم را در سایت منتشر کرد.
برای این‌کار، دوست عزیزم امیر حسین بنی‌اشراف که از قضا طراح حرفه‌ای سایت است، کمک زیادی کرد.
راستی همین دوست خوب من اسم وبلاگ‌اش را از امروز به «یادداشت‌های یک زورنامه‌نگار» تغییر داده است.

همیشه تصمیم گرفتن بین رفتن و ماندن کار سختی بوده است، اما آدمی باید تصمیم بگیرد که می‌خواهد بماند یا برود.

«۲۶۳≠۷۸۵»
این تیتری بود که در شماره گذشته نقدحال برای مطلبی در خصوص نگاهی به حداقل هزینه و درآمد خانوارهای ایرانی انتخاب کردم.
تا جایی که اطلاع دارم، انتخاب تیتر عددی در میان روزنامه‌نگاران ایرانی چندان مرسوم نیست؛ ولی به هر حال ما دوست داشتیم در تیتر سوم صفحه اول نشان دهیم که حتی بر طبق آمارهای رسمی نیز حداقل درآمد و هزینه‌های خانواده‌های ایرانی برابر نیست.
کاری به درست یا غلط بودن این‌کار در نظر اساتید امر ندارم، زیرا اصلی کلی‌تر معتقد است که باید تیتر به بهترین شکل مفهوم مطلب را برساند.
راستی این مطلب را هم از قول گروه اقتصادی نوشتیم تا دیگر کسی نگوید چرا غیرتخصصی رفتار می‌کنید.

***************************

سفری به بابایادگار، زیارتگاه اهل حق. چقدر خاطره دارم از تمام این فضا و چقدر غم در دلم فوران می‌کند به خاطر استادی که برای من معنی کامل حقیقت بود و امروز دیگر در میان ما نیست.

در تقسیم جوایز نوبل، جایزه صلح به اوباما رسید.
پیش از این بسیاری از ایرانیان تلاش کردند تا امسال نیز یک ایرانی اما در قامت سیاسی این جایزه را ببرد؛ حالا می‌خواهد کروبی باشد یا خاتمی یا میرحسین. حالا خیلی‌ها از تصمیم کمیته انتخاب ناراحتند.

مردم هر سرزمین برای آنکه پیوند خود با کشور و مردم جامعه را حفظ کنند، به موارد مشترکی احتیاج دارند که فارغ از دین، مذهب، قومیت و غیره آنها را به عنوان یک ملت به هم پیوند دهد. مهم‌ترین عامل انسجام یک ملت، تاریخ مشترکی است که آنها با هم تجربه کرده‌اند؛ داستان‌های تاریخی و اسطوره‌های میهنی نیز جز جدانشدنی این تاریخ خواهند بود.

این هفته علاوه بر تمام برنامه‌های معمول کاری‌ام، در کارگاه آموزش فوتوژورنالیسم (آموزش اصول صفحه‌آرایی نشریات و کار با نرم‌افزار CorelDRAW ویژه کارکنان روابط عمومی‌های منطقه ۱۱ دانشگاه آزاد اسلامی (استان‌های کرمانشاه، کردستان، ایلام) به عنوان مدرس حضور داشتم.