وقتی برای اولین بار این جمله را خواندم، پسر بچه چهارده ساله‌ای بودم که هیچ تاویل درستی از مفهوم آن نداشتم؛ ولی اکنون به لطف اتفاقاتی که در مسیر زندگی تجربه کرده‌ام در سن بیست و چهار سالگی درست به احساسی رسیده‌ام که هدایت در ۳۴ سالگی رسید.
اما در این بین یک تفاوت عمده وجود دارد و آن هم این است که نمی‌دانم متاسفانه یا خوشبختانه، «تنها داروی فراموشی» هدایت، برای من کارگر نمی‌افتد و حتی از لذت تسکین موقتی درد نیز باز مانده‌ام و درگیر شده‌ام با دردی روزمره که هر لحظه مرا می‌خورد و می‌تراشد و لحظه به لحظه بر شدت خود می‌افزاید، بی‌آنکه مرا قدرتی باشد برای مقابله با آن؛ گرچه تحمل هر مصیبت پیش از وقوع آن به آدمی اهدا می‌شود و شاید این هم آزمونی است که قرار است در آن سخت جانی من به محک گذارده شود. به قول حافظ: خوش بود گر محک تجربه آید به میان/ تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.

***************************
پی‌نوشت: چند شب است که مدام در مهمانی به سر می‌برم، چند شبی را به دلیل خرابی و قطع آب و امشب را هم به دلیل به عیادت آمدن عزیزی که توفیق شد شب را در خدمت ایشان بمانم. مدیر مسئول ما که تازه از سفر هلند برگشته، سر درد عجیبی دارد که سبب شد برای آرام شدن دلشوره‌های مداوم خودم به عیادت‌اش بیایم و این عیادت به شب نشینی تبدیل شد که سبب اقامت یک شبه من در منزل آنها شد. البته باید باز هم متذکر شوم که رابطه بین ما چیزی فراتر از یک رابطه کاری بوده، هست و ان‌شاء الله خواهد بود.