حتی درازترین شب سال هم به خورشید خواهد رسید و این پیامی است از ایران کهنی که بالاخره نور بر ظلمت پیروز خواهد شد.

چقدر این محرم عجیب و غریب است.
هنوز مانده‌ام بلاتکلیف در انتخاب اینکه در کدام سپاه بودم اگر در کربلا حاضر می‌بودم.
امروز روز نهم محرم بود و این یعنی شب آخر است و باید تصمیم گرفت برای انتخاب حق یا باطل.
این روایت قرآن است که باطل همچون کفی بر فراز حق در گردش است و حدیث علی (ع) است که باز شناخت حق از باطل چنان سخت است که تشخیص موری سیاه در شب تاریک که بر فراز سنگی سیاه گام برمی‌دارد.
شب نهم محرم شب تصمیم است... .

بی‌شک رسانه یکی از مهم‌ترین ابزار برای پیشرفت زندگی بشر است. از این رو از زمانی که ستون ثابتی با عنوان یادداشت سردبیر در هفته‌نامه راه انداختیم، سعی کردم بیشتر مواقع درمورد رسانه و جایگاه آن در موضوعات مختلف زندگی بنویسم.
از این رو در یادداشت شماره ۱۷۳ نقدحال فضای سیاسی جامعه و نقش رسانه‌ها را در آن از دیدگاه تحلیل کردم.

به نام خداوند بخشنده مهربان
مرگ هر انسانی بی‌شک تاثیری باورنکردنی بر چرخه‌ی حیات انسانی خواهد گذاشت. هر چه هم که آن شخص جایگاه والاتری داشته باشد، فقدان وجودش، جبران ناپذیرتر خواهد شد.
از سویی دیگر کشتن هر موجود انسانی خود گناهی نابخشودنی است، حالا به هر وسیله و هر مقصودی؛ اما از این میان شقی‌ترین شکل کشتن یک انسان ترور است.
از این رو ترور دکتر مسعود علی محمدی استاد فیزیک دانشگاه تهران را به عنوان عملی برای حذف یک انسان آن هم از نوع علمی آن، از سوی هر شخص یا گروه و به هر دلیل باشد را به شدت محکوم کرده و به عنوان عضوی از جامعه علمی فیزیک ضمن تسلیت به همسر [سرکار خانم منصوره کریمی] و فرزندان این استاد گرانقدر برای وی علو درجات معنوی را از درگاه حضرت سبحان آرزومندم.

محمد رضا عطایی

بحث اعتدال محترم‌ترین موضوعی است که امروز سیاستمداران جامعه‌ی ما با آن سر و کار دارند. از این رو چندین شماره است که سعی می‌کنم در نقدحال این موضوع را از دیدگاه‌های مختلف تبیین کنم.

شماره قبل [شماره ۱۷۲] مصاحبه‌ای با دکتر حشمت الله فلاحت‌پیشه انجام دادم، در این خصوص، فکر می‌کنم مقدمه‌ی این مصاحبه نشانگر خواست اصلی مصاحبه‌کننده باشد‌که همانا حرکت بر مدار اعتدال است.

بايد پذيرفت كه ما انسان‌ها موجودات عجيب و غريبی هستيم. اما در آئين حكومت و كشورداری، اين موضوع را به چنان حدی رسانده‌ايم كه وقتی بدون پيش‌داوری به قضاوت می‌نشينی، حيرت مي‌كنی از اين همه سفاهت در امری كه سال‌‌های سال است مهمترين وظيفه‌ی بشر بوده؛ خنده‌ات می‌گيرد، البته خنده‌ای كه از گريه غم‌انگيزتر است.