بحث اعتدال محترمترین موضوعی است که امروز سیاستمداران جامعهی ما با آن سر و کار دارند. از این رو چندین شماره است که سعی میکنم در نقدحال این موضوع را از دیدگاههای مختلف تبیین کنم.
شماره قبل [شماره ۱۷۲] مصاحبهای با دکتر حشمت الله فلاحتپیشه انجام دادم، در این خصوص، فکر میکنم مقدمهی این مصاحبه نشانگر خواست اصلی مصاحبهکننده باشدکه همانا حرکت بر مدار اعتدال است.
*************************
زمانی که جامعه از حالت تعادل خارج میشود، فضای سیاسی و اجتماعی آن دچار افراط و تفریط میشود. در ادامهی این گونه برخوردهای افراطی، یک اعتراض مدنی آرام به صحنه درگیری منجر شده و سبب صفآرایی دو گروه در مقابل هم خواهد شد. ادامه چنین کنشهایی کشور را خسته خواهد کرد. خسته شدن یک کشور یعنی روح جمعی آن به عنوان عامل وحدت بخش بین افراد شکننده شده و به حداقل می رسد؛ در این صورت جامعه به نوعی از هم گسیختگی مبتلا خواهد شد. در چنین شرایطی فرصتی مهیا می شود برای خودنمایی افراد، گروهها و رفتارهای خودسرانه اجتماعی که در نتیجه آسیب دیدن روح کشور فرصت بروز مییابند. در چنین شرایطی اولین وظیفه حفظ اعتدال است که بیشک به رستگاری نزدیکتر خواهد بود. اما یافتن شیوه اعتدال نیازمند رفتاری علمی و حساب شده است از این رو نه نظر میرسد روانشناسان، جامعهشناسان و سیاستمداران باید ضمن آسیبشناسی رفتارهای انجام شده، به ارائه راهکار بپردازند.
در کشورهای دارای نظام دموکراسی، معمولاً احزاب نقش میانهداری را بین مردم و دولت بازی میکنند، اما متاسفانه فقدان تفکر حزبی در جامعهی ایران لازم کرده، برای حفظ اعتدال و جلوگیری از افراطیگری افراد میانهرو، میانداری وضعیت را به عهده بگیرند، گرچه در چنین موقعیتی معمولاً این افراد از سوی طرفین درگیر به بهانههایی همچون خیانت، سازشکاری و یا ترسو بودن طرد میشوند؛ اما چارهای نیست باید میانهروها هرچه سریعتر با در نظر داشتن خواستههای طرفین اوضاع را سامان دهند زیرا کشور خستهی ما توان تحمل چنین درگیریهایی را به صورت مداوم ندارد.
*************************
شرحنوشت: برای دریافت متن کامل مصاحبه اینجا کلیک کنید.
