ارائه مقاله علمی در جمعی که اکثر حاضران اساتید آن رشته‌اند، برای کسی که تمام سال‌های عمرش کمتر از سابقه علمی بسیاری از این اساتید است؛ فی‌الواقع کار چندان آسانی نیست.

حدود سه سال پیش، شروع كردم به جمع‌آوری اطلاعاتی در مورد كسانی كه در جامعه به عنوان روس+پی شناخته می‌شدند. با این امید كه بتوانم راهی برای نجات آنها و یا دست كم جلوگیری از به دام افتادن دختران دیگر پیدا كنم.
می‌دانستم آمارهای موجود كه از سوی نهادهای رسمی اعلام شده به صورت‌های گوناگون تصفیه و تعدیل شده و بیشتر هم بر مبنای اطلاعاتی است كه در این خصوص چندان مستند جمع نشده است.
به همین دلیل تصمیم به شروع یك تحقیق میدانی و طراحی پرسش‌نامه‌ای كردم كه اكثر موضوعات مورد نظرم را دربرگیرد. پس از آن در مدتی حدود دو سال در اكثر شهرهایی كه می‌رفتم سعی می‌كردم تعدادی از این پرسش‌نامه‌ها را پر كنم، برگه‌ها را به صورت تفكیك شده دسته‌بندی كردم تا بالاخره به اندازه‌ای كه بتوان آنرا یك جامعه‌ی آماری در نظر گرفت رسید.

در پی درج برخی حقایق شهر نهاوند، همچون عدم وجود امنیت، عملکرد نادرست نیروی انتظامی و الی‌آخر در ماهنامه «فردای نهاوند» رفتار عجیب و غریبی از سوی اکثر مسئولین شهر سر زد؛ که جای تعجب دارد.
مطلب زیر که با عنوان «فردای نهاوند تنها مطبوعه زنده شهر» در شماره تیر ماه این ماهنامه چاپ شده، پاسخی است به این نوع رفتارها.

امروز بالاخره توانستم میکروبلاگی را که ثبت کرده‌ام؛ در گوشه‌ای از سایت نت‌هشتم نشان دهم.
از خاصیت‌های مهم این میکروبلاگ آن است که می‌توان از طریق موبایل یا مسنجر مطالبی را ارسال کرد تا در صفحه قرار گیرند؛ با این روش و نشان دادن مطالب ارسال شده، می‌توان در لحظات خاصی که به اینترنت دسترسی نداشت، موضوعات مهم را در سایت منتشر کرد.
برای این‌کار، دوست عزیزم امیر حسین بنی‌اشراف که از قضا طراح حرفه‌ای سایت است، کمک زیادی کرد.
راستی همین دوست خوب من اسم وبلاگ‌اش را از امروز به «یادداشت‌های یک زورنامه‌نگار» تغییر داده است.