نت‌هشتم در وقت اضافه

امّا دیشب وقتی محکم بغل‌اش کردم، سرش را آرام بالا آورد و پرسید: «چی چُده بابا جونم؟ دِرا ناراعتی؟!»
گفتم: ببین عزیزم، همه آدم‌ها یه وقتایی حوصله ندارن و دل‌شون می‌خواد با خودشون خلوت کنن.
یهو انگار بهش برخوده باشه، چشم‌های کوچولوش رو گرد کرد و گفت: «یعنی من هم نبادَم؟!»
اشک توی چشم‌هاش حلقه زده بود، دیدم خیلی ناراحت شده، گفتم: نه عزیز دل، تو همه کس بابایی، اگه تو نبودی که من تا حالا دق کرده بودم، منظورم اینه که الآن حوصله دوست بازی و این‌جور چیزها رو ندارم.
با پشت دست چشم‌هاش رو پاک کرد و دماغش رو بالا کشید، که چپ چپ نگاه‌اش کردم و با دستمال دماغ کوچولوش رو گرفتم، او هم آرام فین فین کرد؛ بعد هم محکم‌تر بغل‌اش کردم و صورت گردش را بوسیدم.
اونقدر ول‌ول کرد تا تو بغل‌ام بهتر جا بگیره، بعد دوباره سرش را دزدکی بالا آورد و گفت: «بابا جونم! چرا ایندوری دُدی؟!»
کمی مِن مِن کردم و گفتم: ببین خانم کوچولو، مثل تو که بعضی وقتا دل‌ات تنگ می‌شه و می‌یایی تو بغل بابا، من هم الآن دل‌ام گرفته؛ چند روز دیگه هم خوب می‌شم، فقط باید یه کوچولو به هم فرصت بدی. ببخشید تو هم ناراحت کردم.
بدون مقدمه گفت: «خوب من مَدَلاً مامانِدَم.» بعد هم دست‌هایش را از بغل‌ام بیرون کشید و باز کرد و گفت: «دود بیا بَدَلَم.» چقدر دل‌ام می‌خواست برای یک لحظه جایم را با او عوض کنم، تا محکم در آغوش بگیردم، اشک در چشم‌هام حلقه زد، نمی‌خواستم اشک‌هایم را ببیند، محکم به سینه‌ام فشردم‌اش و گفتم: قربون تو مامان کوچولو برم.