نت‌هشتم در وقت اضافه

وقتی همه خوابیدند برای اینکه مزاحم کسی نشوم، تو آشپزخانه نشسته و طبق عادت همیشه شروع به مطالعه کردم، بعد هم نی‌نی که چند ساعتی بود خوابیده بود، چشم‌هایش را مالید و پتو و بالش‌اش را برداشت و کشان کشان اومد توی آشپزخانه. وقتی نزدیک من رسید، بالش و پتو را رها کرد و به سمت من دوید خودش رو کنار میز غذاخوری رساند و به پای من زد، سرم را نزدیک بردم و گفتم: جانم عزیز دل!؟
گفت: «بابا دونَم! منُ بَگَل می‌دُنی؟! دِلَم بَلات دَنگ جُده.»
خنده‌ای کردم و دست‌هایش را گرفتم و گفتم: پس خودت هم کمک کن.
او هم دندان‌هایش رو روی هم فشار داد، مثلاً دارد زور می‌زند. کشیدم‌اش بالا و صورتش را بوسیدم. او هم سرش را گذاشت روی شانه‌ام، بعد هم سرش را چرخاند و گردن‌ام را بوسید. وقتی سرم را چرخاندم تا نگاه‌اش کنم، صورت‌اش را پنهان کرد. و در همین حال خنده‌ای کرد که دلم را پر از شادی کرد.
همان‌طور که در بغل‌ام بود، رفتم و یک پتوی مسافرتی آوردم و چند تا کردم و انداختم روی میز غذاخوری، بالش و پتویش را هم برداشتم و درازش کردم روی میز.
ناگهان بغض کرد و نگاه‌ام کرد، فهمیدم اتفاقی افتاده، سریع در آغوش گرفتم‌اش و پرسیدم: چی‌شده؟! تو که از این عادت‌ها نداشتی؟!
گفت: ایجی نشده، ولی بابا دُونَم؛ فِک کُنَم دیدِه مَنُ دودت نَداری.
گفتم: تو زندگی بابایی، چرا این‌جوری فکر می‌کنی؟
- آغه؛ می‌دُونی دَند وَقته از من کم تو تایت نِبِجتی؟
- تو که می‌دونی من خیلی وقته زیاد تو سایت چیزی نمی‌نویسم.
بغض کرده بود و با صدایی گرفته گفت: دادی مَنُ داندور می‌دُنی. مَن اینو دودت نَدارَم.
سری تکان دادم و گفتم: عَـزیـزَم.
بعد هم بلندش کرده و محکم در بغل گرفتم‌اش و گفتم: نه عزیز دلم، حالا که اینطوری فکر می‌کنی از این به بعد بیشتر از تو می‌نویسم.
باز هم خودش را کمی تکان داد و وقتی خوب در بغل‌ام جا گرفت؛ آرام خوابید.