نت‌هشتم (وبلاگ)

بي شك هر روزنامه‌نگار جواني آرزو دارد، نزد روزنامه‌نگاري حرفه‌اي چون دهقاني شاگردي كند، من هم چنين آرزويي داشتم، ولي هرگز فكرش را هم نمي‌كردم روزي در تحريريه روزنامه‌اي صاحب ميزي، روبروي ميز دهقاني آراني شده و روزنامه‌نگاري را نزد او تلمذ كنم.
از سال‌ها پيش زماني كه نام محمد دهقاني آراني را به عنوان مديرتحريريه روزنامه‌هاي زنجيره‌اي -جامعه، نشاط، توس وعصر آزادگان- ديده و يكبار هم در تحريريه جامعه به ديدن اش رفته بودم، آرزو داشتم از او روزنامه نگاري را ياد بگيرم و در جايي كار كنم كه او كار مي‌كند.
يكي، دو سال پيش كه ويژه‌نامه‌هاي استاني روزنامه جام جم هر روز و به سرپرستي او چاپ مي‌شد؛ مدتي با ويژه‌نامه جام جم كرمانشاه كار كردم و از اينكه او بر نوشته‌هايم نظارت مي‌كرد، خوشحال بودم.- هر چه بود او دهقاني بود و با هركس ديگري كه مطلب آدم را زير ورو كند كلي فرق مي‌كرد- اما اين بار آرزويم بيش از حد خواسته برآورده شده بود و من نه تنها در دفتر روزنامه، كه شب‌ها هم مهمان دهقاني بودم. روزها را در كنار يكديگر به شب رسانده و شب‌ها را با هم به روز بعد گره مي‌زديم.
روز اولي كه به دعوت پرويز خان محمدي از كرمانشاه به همدان آمدم، پس از صحبت با دهقاني، ناهار را در رستوران كاكتوس مهمان محمدي بودم و اوحرف هايي زد و وعده‌هايي داد كه … . اينكه چه شنيدم و چه ديدم و حقيقت چه بود، مواردي است كه ناگزير ناگفته مي گذارم و آنها را به عنوان يكي ديگر از تجربه‌هاي زندگي، به ذهن مي‌سپارم.
در اين مدت چيزهاي بسياري آموختم و اين آموزه‌ها و حضور دهقاني بود كه تمام ناملايماتي را كه پيش آمد، برايم قابل تحمل ساخت. براي من همين بس كه در اين مدت دهقاني مرا به عنوان مشاور خود -مشاور سردبير روزنامه- منصوب كرد و تنظيم خبر -كه فقط خودش حق داشت انجام دهد- را به من واگذارد و از گزارش‌هايم تعريف كرد.
هر چه بود، ديروز -شنبه هشتم مهرماه- محمد دهقاني آراني، استاد من و سردبير روزنامه نسيم غرب از كار در اين نشريه انصراف داد و ساعت 5/8 شب همدان را براي هميشه به قصد تهران ترك كرد. گرچه تا حدي از دلايل او براي اينكار آگاهي دارم، اما براي احترام به نظرش، اين موضوع را مسكوت مي گذارم
رفتن دهقاني،تحمل همدان را برايم سخت و حتي غير ممكن ساخت، پس من هم از كار در همدان خداحافظي كرده و كمتر از 24 ساعت پس از رفتن استادم همدان را به قصد نهاوند ترك كردم، تا چند روز بعد با آغاز و رسميت يافتن كلاس‌هاي دانشگاه به كرمانشاه بروم و بار ديگر با قوانين فيزيك و رياضي پنجه در پنجه شونم.
از محمد دهقاني آراني كه در اين چندوقت همچون استادي مهربان و پدري دلسوز در آمزش‌ام هيچ كوتاهي نكرد و هر چه را كه نياز داشتم به من آموخت و حتي شب‌ها تا دير وقت با ذكر خاطرات يا رموز روزنامه‌نگاري راهنمايي‌ام مي‌كرد، صميمانه ممنونم.
از پرويز محمدی هم متشكرم، چرا كه او باعث شد بتوانم مدتي در كنار دهقاني آراني زندگي كنم، براي توكل دارائي كه به نوعي همشهري محسوب مي‌شود آرزوي موفقيت دارم.
از دوستاني هم كه در اين چند وقت همكاري فضايي درست كردند تا غربت را كم تر حس كنم، مهرداد حمزه، جلال محمد كريمي، نرگس مرادی و نفيسه رضی و ديگر همكاران عزيز در روزنامه نسيم غرب كه حافظه ناقص من از ذكر نام تك‌تك‌شان قاصر است؛ سپاسگذارم.