بازی به نام ماست ... (نت‌هشتم (وبلاگ))

بازی به نام ماست ...

یلدا‌ بازی که توپ آن را اول بار سلمان به میدان وبلاگ‌نویسی پرتاب کرد، از طرف manli‌(دیدگاه‌نو) و امیر به من پاس داده شد. حالا اینکه این بازی به قول راه‌انداز آن «فردی‌ترین حرکت جمعی وبلاگ‌نویسان» است یا به گفته روزنامه اعتماد‌ملی «به رخ کشیدن قدرت وبلاگ‌نویسان در دنیای مجازی» چندان مهم نیست، بیشتر حرکتی اهمیت دارد که در دنیای مجازی آغاز شده، گرچه چنین اقداماتی بیشتر به خصوصیات هرمی مردم وابسته است، ولی گسترش چشم‌گیر آن می تواند زنگ بیداری وبلاگ‌نویسان فارسی زبان باشد.

برای من که همیشه سعی کرده‌ام خارج از پرده زندگی کرده و به اصطلاح رو بازی کنم، یافتن پنج مورد که افراد کمی از آن خبر داشته باشند کار سختی است. ولی خب چاره‌ای نیست.
۱- تاریخ تولد من ۱۷ دی‌ماه (سروش روز دی‌ماه) است، ولی به خاطر میل پدر و مادرم به زودتر بزرگ شدن من، تاریخ تولدم در شناسنامه ۱۹ شهریور ثبت شده‌ است. و این اتفاقی بود که باید از چشمان تیز‌بین بسیاری دور می‌ماند تا من بتوانم یک سال زودتر از سن‌ام به مدرسه و دانشگاه بروم.
۲- مزه تخم‌مرغی که با گوجه داخل شده، حالم را به هم می‌زند. به همین دلیل املت تنها غذایی است که به هیچ عنوان نمی توانم به آن لب بزنم. البته چند باری مجبور شده‌ام با هزار ترفند این غذای کذایی را بخورم تا به صاحبخانه برنخورد.
۳- عاشق فیزیک، ریاضی، ادبیات، فلسفه و روزنامه‌نگاری‌ام.
۴- از امتحان می ترسم.
۵- معتقدم که هر کس قبل از زن یا مرد بودن، آدم است. و این امر سبب شده که به راحتی بتوانم با اطرافیانم چه پسر و چه دختر ارتباط برقرار کنم.

قاعده بازی می‌گوید که باید پنج نفر را به بازی دعوت کرد:
بنده هم عطاالله مهاجرانی ، سمیرا ، سمیه ، دانشجو(رادیکال) و بابک را برای ادامه بازی دعوت می‌کنم.