چشمان سوخته منتظرند (نت‌هشتم (وبلاگ))

چشمان سوخته منتظرند

چشمانی سوخته هنوز انتظار می‌کشند. حالا چه فرق می‌کند، چشم چه کسی باشد. مهم این است که این چشم‌ها هنوز منتظرند. منتظر اتفاقی که باید اتفاق می‌افتاد، ولی تاخیر کرده و این تاخیر هر روز که می‌گذرد چنان آتشی در این چشم‌ها به پا می‌کند که دیگر چیزی از این چشم‌های سوخته باقی نگذاشته است.

چشم‌های خیلی‌ها دارد می‌سوزد:
چشم پدری که منتظر است تا ببیند آیا پسرش از پای چوبه‌دار برمی‌گردد یا نه. (پدر سینا پایمردی یکی از این پدران است. درباره سینا میرا مطلب زیبایی نوشته است. برای خواندن این مطلب کلیک کنید.)

چشم مادری که منتظر است تا ببیند آیا جگرگوشه‌اش از زندان آزاد می‌شود یا نه.

چشم زنی که منتظر است تا ببیند آیا شانه شوهرش بار دیگر چارچوب در را پر می‌کند یا خیر.

چشم دختری که منتظر است تا ببیند آیا سایه پدر بر در خانه می‌افتد یا خیر.

چشم مصدوم شیمیایی که منتظر است تا ببیند آیا کسی یاد او می‌افتد یا خیر.

امروز -۳۱ تیر- سالروز بمباران شیمیایی روستای زرده از توابع استان کرمانشاه است. در این باره یادداشتی با عنوان «چسمانی برای نظاره» نوشتم که در کنار گزارش همکار عزیزم خانم بنفشه سام گیس در شماره ۹۱۲ روزنامه شرق چاپ شده است.
برای خواندن این یادداشت اینجا کلیک کنید.

***************************
راستی امروز اسباب‌کشی کردم به خانه جدید. هنوز وسایل‌ام را باز نکرده‌ام. همه چیز از کتاب‌ها و روزنامه‌ها گرفته تا رختخواب‌ام بسته بندی شده است. فکر نمی‌کنم تا پنج، شش روز آینده هم بتونم مرتب‌شون کنم.