نت‌هشتم (وبلاگ)

چند روز طولانی گذشت، روزهایی پر از وسواس تمام نشدن. از یک طرف درگیر کار هفته‌نامه بودم و از طرف دیگر دنبال مرتب کردن وسایل خانه جدید و از طرفی مقاله‌های علمی و تحقیق در حوزه فیزیک (رشته تحصیلی‌ام) بدجوری وقت‌ام رو پر کرده به حدی که فرصت نوشتن مطلب برای روزنامه‌های سراسری رو هم ازم گرفته. عطا و خطایی هم که مدام از این‌طرف و اون‌طرف می‌شدم که مثلا چرا این رو نوشتی و این رو ننوشتی بماند.
اما امروز صبح یه دو بیتی توپ از دوست عزیزم «وریا» بدجوری سر ذوق آوردم:
فریاد کز توهم، نامحرم حضوریم
خفاش بی‌نصیبیم، ظلمت‌شناس نوریم
ما را نمی‌توان یافت بیرون از این دو عبرت
یا ناقص‌الکمالیم، یا کامل‌القصوریم
اما چه فایده که عمر این خوشی حتی به ظهر هم نرسید.

شنوندگان عزیز توجه فرمایید، شنوندگان عزیز توجه فرمایید، صدایی که هم‌اکنون می‌شنوید، صدای آژیر زرد است، و معنی و مفهوم آن این است که در خانه‌های خود بمانید، چراغ‌ها را خاموش کرده و تا اعلام وضعیت سفید هیچ‌گونه حرکتی انجام ندهید.

سالروز شهادت محمود صارمی و روز خبرنگار تسلیت باد.
همه چیز ما در جامعه مرده پروری که داریم با مرگ پیوند می‌خورد. تبریک‌هایمان بوی تسلیت می‌دهد و تولدهایمان نوید مرگ. خوب یادم هست ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ بود که در اخبار ساعت نه شب حمله طالبان و شهادت صارمی -خبرنگار ایرنا- اعلام شد. از همان سال ۱۷ مرداد را روز خبرنگار نامیدند.
دو سال بعد برای اولین بار در این روز تبریکی نصیبم شد. -خبرنگاری یا بهتر بگویم روزنامه‌نگاری رسمی من از نیمه دوم سال ۷۸ شروع شد- از آن سال به بعد روزِ من یادآور مرگ یکی از همکارانم بود. اما از امسال مصیبت‌های دیگری هم به آن اضافه شد. تعطیلی شرق و هم‌میهن و ایلنا؛ اضافه کنید جلوگیری از انتشار ویژه‌نامه پنج‌شنبه‌های اعتماد.

ببین که دست من این تا به فرق در مرداب
بدل شده است به فریاد آخرین کمک‌ام

یکی از دوست‌های عزیزم مدام اعتراض می‌کنه: «چرا اینقدر سیاه می‌نویسی؟!» و من هم مدام توجیه می‌کنم: «ببین چه اوضاع سیاهی است.»
این خانم مرا محکوم می‌کند، به یاس‌فلسفی و من هم معتقدم که این دانش‌آموخته ارتباطات که به تازگی ردای روزنامه‌نگاری پوشیده، هنوز عمق فاجعه را درک نکرده است.