نت‌هشتم (وبلاگ)

در همین بین آقای معتادی مدام زیر لب می‌گوید: «قرص، دارو، ترامادول». كمی آن‌طرف‌تر آقایی انواع سی‌دی‌های مبتذل با یه اصطلاح خودش سوپر را پیشنهاد می‌دهد. در كناری جوانی ایستاده كه در فكر فروختن ورق‌های پاستوری است كه با خود آورده است. آن‌سوتر فروشنده‌ای می‌خواهد هرطور كه شده نوشیدنی به تو بفروشد، همه چیز را با هم لیست كرده از ویسكی و ودكا گرفته تا عرق و مشروب.
در این بین دكه روزنامه‌فروشی هست كه مرا به خود می‌خواند، تا سركی در تیترهای نشریات محلی بكشم و ببینم وضع‌مان چطور است.
بعد از دكه روزنامه‌فروشی فضا كمی عوض می‌شود، صدایی كه به گوش می‌رسد دیگر الفاظی نیست كه زیرلب زمزمه شود بلكه صدای موسیقی است كه می‌خواند: «... رفت از كنارم، از درد دوریش...»؛ كمی جلوتر باز همان صدای موسیقی: «... اون كه یه وقتی تنها كس‌ام بود...»؛ جلوتر نغمه‌ای كردی به گوش می‌رسد، چیزی از آن نمی‌فهمم، انگار دارد چیزی درباره فصل پاییز و برگ زرد درخت می‌خواند، جلوتر باز همان آهنگ قبلی است كه با صدایی بلندتر به گوش می‌رسد: «...با این كه رفته، امّا هنوزم، از درد دوریش دارم، می‌سوزم...». این‌ها صداهایی است كه از ضبط صوت‌های نوارفروشان دوره‌گردی به گوش می‌رسد كه فضای گاراژ (میدان آزادی) را محیطی مناسب برای عرضه محصولات خود یافته‌اند.
امّا جلوتر صحنه‌ای به چشم می‌خورد كه تمام ریتم حركت مرا به هم می‌ریزد. زنی نشسته و كودكی را جلوی خودش روی زمین به روی سینه خوابانده و شلوارش را تا كمر بالا زده و پای كبود شده كودك را كه معلوم است با ضربات سیلی و لگد كبود شده وسیله‌ای كرده برای گدایی كردن.
برای لحظه‌ای ماندم كه چه كنم، اول می‌خواستم جلو بروم و كمكی كنم، كه یادم افتاد این كودك را به همین دلیل كبود كرده‌اند و اگر امروز كاسبی خوب باشد شاید فردا بیشتر كبودش كنند. خواستم داد و بیداد راه بیندازم كه این چه ظلمی است كه به ناروا، روا می‌دارید، كه به ذهن‌ام رسید كه این زن گناه چندانی ندارد و شاید خودش در بدن‌اش جاهای كبود شده‌ی بیشتری داشته باشد. مانده بودم كه چه كنم؛ نه راه پیش داشتم نه راه پس.
سر كج كردم به سمت دفتر كارم. دفتری كه هر روز عده‌ی زیادی از همین مردم وقتی گرفتارند سری به آنجا می‌زنند، تا شاید گره‌ای از هزاران گره‌ی كور زندگی‌شان را بتوانند باز كنند.
در راه به هر چیز می‌اندیشیدم، پای كبود شده‌ی آن كودك در نظرم می‌آمد.
وقتی به دفتر رسیدم بحث كاندیداهای هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی بود. داشتم به وظایف نمایندگان مجلس فكر می‌كردم كه به ذهن‌ام آمد برای آن كودك چه توفیری می‌كند كه نماینده‌اش در مجلس اصلاح‌طلب باشد یا اصولگرا.
آیا اگر نماینده‌ی او در مجلس دكتر باشد او دیگر كبود نخواهد شد؟ یا اگر نماینده‌اش اقتصاددان باشد، از روی فقر به گدایی‌اش نخواهند برد؟ اگر نماینده‌اش كارشناسی ارشد داشته باشد، او را به بیگاری نخواهند كشید؟ اگر نماینده‌اش سابقه آموزشی داشته باشد، او به درس و مدرسه بازخواهد گشت؟
آیا نماینده‌ای كه به مجلس می‌رود می‌تواند كاری برای همین یك كودك انجام دهد؟
حضرات محترم كاندیداها وقتی برای همین یك نفر نمی‌توانید كاری انجام دهید شما را به خدا از برنامه‌های كلان توسعه صحبت نكنید.
گیرم سكوی وكالت مجلس شما را به وزارت رساند، چه می‌كنید؟ مگر نماینده‌ی دور قبل همین كودك نیست كه بر كرسی وزارت رفاه جلوس كرده چه از دست‌اش برمی‌آید.
چه كار می‌شود كرد برای پاهای كبود هزاران كودكی كه به بیگاری می‌برندشان. فقط همین.

***************************
امروز بالاخره انتخابات مجلس هشتم و تمام قیل و قال‌اش تمام شد، این همه داد و بیداد برای چه؟
این مطلب رو می‌خواستم دیروز که روز رای‌گیری بود، روی سایت بگذارم، ولی برای تامین امنیت انتخابات اینترنت ایران قطع بود.